ΤΟ ΒΑΘΥΤΕΡΟ ΠΡΟΤΑΓΜΑ ΤΟΥ ΠΕΡΣΙΝΟΥ ΔΕΚΕΜΒΡΗ

Πέρασε ένας ολόκληρος χρόνος από την περσινή νεανική εξέγερση του Δεκέμβρη με αφορμή την δολοφονία του δεκαεξάχρονου μαθητή στα Εξάρχεια και είναι πλέον οι ωριμότερες και καταλληλότερες συνθήκες, όχι για κάποιας μορφής στείρο απολογισμό και μεθοδική αναζήτηση αιτιών και αποτελεσμάτων, πράγμα που είναι αρμοδιότητα ιστορικών και κοινωνιολογικών επιστημών, αλλά για μια πιο διεισδυτική ματιά στα γεγονότα και όσα αυτά σημαίνουν και σηματοδοτούν για την κοινωνία μας, την περιορισμένη Ελληνική κοινωνία, με τις ιδιαιτερότητες και τα χαρακτηριστικά που την διακρίνουν. Μια ματιά που θα μπορέσει να δεί πάνω και πέρα από το πνεύμα και το πάθος των εξεγερμένων νεαρών, τα μαθητικά προβλήματα, τις καταλήψεις, τα σπασίματα των βιτρινών, τις βόμβες μολότωφ και τις προσαγωγές στο αστυνομικό τμήμα. Πάνω και πέρα από το βαθύ κοινωνικό μίσος ανάμεσα σε ένα εξεγερμένο κομμάτι του κόσμου, που βιώνει την ολοκλήρωση της ελευθερίας του στο πάθος της στιγμής και στα όργανα και μέσα καταστολής (κοινώς οι ‘κακοί’ μπάτσοι.).
Και η πηγή αυτού του ταξικού μίσους έχει ιδιαίτερη σημασία και βαρύτητα για την χώρα μας και διαμορφώνει τις ακραίες συνθήκες μέσα στις οποίες διαμορφώθηκαν τα όποια γεγονότα. Η προέλευση αυτού του μίσους δεν είναι διάφορη από την συνολική αντίληψη που έχει ο Νεοέλληνας για το κράτος, όλο αυτό το πολιτειακό μόρφωμα που μας το κατασκεύασαν αμέσως μετά την επανάσταση του 1821, ένα γραφειοκρατικό, δημοσιοϋπαλληλικό, μεταπρατικό μόρφωμα, το οποίο υφίσταται όχι για να συνδράμει και να βοηθάει την ζωή του πολίτη αλλά για να την εμποδίζει να την δυναστεύει με αμέτρητους τρόπους και δυνάμεις καταστολής και τελικά να κάνει την κάνει δύσκολη. Όχι για να υπηρετεί τον πολίτη αλλά για να ασκεί εξουσία με πάμπολλους τρόπους επάνω του. Ο ‘μπάτσος’ είναι ο ‘εκπρόσωπος’ αυτού του μορφώματος και όταν είναι απέναντί σου είναι ‘εχθρός’ του πολίτη, είναι πέρα και πάνω από την έννοια ‘κοινωνικό σύνολο’ και όχι άτομο επιφορτισμένο από τους άλλους για την ‘διατήρηση της τάξης και της ομαλότητας’, πράγμα που σημαίνει την όποια κάλυψη του από το κοινωνικό σύνολο και θα δικαιολογούσε μερικώς την όποια χρήση κατασταλτικών μέσων. (αν και αυτό είναι συζητήσιμο... ας μην μιλήσουμε για τις ομάδες περιφρούρησης στις πορείες…). Όταν υπάρχει ‘εχθρός’ απέναντί σου ο ‘πόλεμος’ είναι αναπόφευκτος. Και ο ΄πόλεμος΄ φέρνει πάντα βία, αξιωματικά, από την εποχή του Μαρξ που διατύπωσε την γνωστή φράση ( ‘..Η βία είναι η μαμή της επανάστασης..’). Αυτό δεν θα μπορέσουν να το καταλάβουν ποτέ οι υπόλοιποι απαθείς θεατές και φιλήσυχοι πολίτες που διαμαρτύρονται. Το να απαιτείς ειρηνικές πορείες και ‘μη βία’ σε μια επαναστατική έκρηξη είναι σαν να ζητάς να περάσεις έναν ορμητικό χείμαρρο χωρίς να βρέξεις το παντελόνι σου.
Το ζητούμενο είναι να προσδιοριστεί αν τα γεγονότα του περσινού Δεκέμβρη ήταν ο ν τ ω ς επαναστατική πράξη ή ένα εφηβικό ξέσπασμα μιας απογοητευμένης και ταλαιπωρημένης γενιάς που και λόγω οικονομικής κρίσης και ανέχειας έφτασε στα άκρα. Η αλήθεια, όπως οι περισσότερες βρίσκεται κάπου στη μέση. Η περσινή ‘εξέγερση’ των μαθητών αρχικά και της νεολαίας συνολικά δεν ήταν μια απλή εφηβική έκρηξη γιατί άφησε κατάλοιπα στην σύγχρονη επαναστατική σκέψη όχι μόνο τοπικά αλλά και διεθνώς, άρα είχε βαθύτερη ουσία, δεν ήταν όμως μια επαναστατική πράξη, όπως αρέσκονται πολλοί αντιεξουσιαστές να βαυκαλίζονται με τέτοιες ιδέες, γιατί δεν ανέτρεψε ούτε άλλαξε ούτε τους θεσμούς, ούτε τις ζωές μας..(ουσιαστικά δεν ανέτρεψε τίποτα από την βαλτωμένη κοινωνική ζύμωση που την ανέδειξε. Η κρίση συνεχίζεται και όχι μόνο σε οικονομικό αλλά και σε διαπροσωπικό κοινωνικό επίπεδο…). Αλλά χωρίς να μεταβάλλει τους κοινωνικούς θεσμούς τους επηρέασε βαθύτατα. Και εδώ βρίσκεται η βαθύτερη ουσία του νοήματός της. Ήταν και παραμένει μια επαναστατική έκρηξη . Έτσι πρέπει να την αντιμετωπίζουμε για να την κοιτάξουμε κατάφατσα και να ωφεληθούμε από αυτήν. Και όχι να την παραχώσουμε στο χρονοντούλαπο της ιστορίας….
Το πώς επηρέασε τα κοινωνικά πράγματα και τους θεσμούς αυτής της χώρας ίσως δεν είναι ορατό άμεσα αλλά σίγουρα είναι διαλεκτικά ανιχνεύσιμο. Πέρα και πάνω από τις δεκάδες συλλογικότητες που δημιούργησε, πέρα και πάνω από τις αναντίρρητες σχέσεις με το εργατικό κίνημα και τις ζυμώσεις του που ήταν εγκλωβισμένες στην συνδικαλιστική πρακτική των κομμάτων και τις αναθέρμανε σχετικά, επηρέασε ιδιαίτερα τις διακυμάνσεις της πολιτικής ζωής του τόπου. Οι αλλαγές των προσώπων και των προσανατολισμών στα δύο μεγάλα κόμματα εξουσίας μπορεί να ήταν απόρροια εσωκομματικών παραγόντων βέβαια, αλλά αντικατοπτρίζουν, κατά ένα μέρος, την αλλαγή στο πολιτικό σκηνικό που ευαγγελίζεται και ευελπιστεί η ελληνική κοινωνία, βαθειά επηρεασμένη και ταρακουνημένη από τα περσινά γεγονότα. Και μπορεί η νοοτροπία της πολιτικής ζωής να μην έχει αλλάξει (ακόμα;;;),, παρ’ όλες τις ρητορικές κορώνες του ΠΑΣΟΚ και την ανέλπιστη πληθωρική συμμετοχή της βάσης της Ν.Δ. στις εσωκομματικές εκλογές, που προσδοκά καθαρούς ανθρώπους στα ηνία της εξουσίας, αλλά έχει μεταβληθεί σίγουρα. (προς το καλύτερο ελπίζω…). Το θάψιμο της παλαιάς πολιτικής είναι κάτι, από το ‘ολότελα’ της απαισιόδοξης μεταμοντέρνας πορείας του σήμερα….
Και σε ατομικό επίπεδο, μια εκ των ‘ένδον’ επιρροή στην κλασική νεοελληνική νοοτροπία γενικότερα είναι φανερή. Δεν εννοώ, για παράδειγμα, ότι άλλαξε η διαχρονικά αταλάντευτη άποψή μας για το ‘ρουσφέτι΄ και τις γνωστές χρηματικές συναλλαγές μας με το δημόσιο. Αλλά τουλάχιστον απώλεσε τον ηθικό της μανδύα και υποβαθμίστηκε σαν όχι μόνο νομικά αλλά και ηθικά απαράδεκτη. Λόγω της παράλληλης υποβάθμισης της δημόσιας-κρατικής οντότητας. Το κράτος εμφανίστηκε γυμνό στα γεγονότα του Δεκέμβρη. Έτσι εκφυλίστηκε από διαχειριστή της εξουσίας σε διαχειριστή των αναπόφευκτων κρίσεων της εξουσίας. Επιπρόσθετα έπαψε να είναι ‘μάγκας’ αυτός που καταληστεύει το κράτος όχι γιατί το κράτος είναι αυτό καθ’ εαυτό κάτι ‘ιερό’, αλλά αντίθετα γιατί έγινε πλέον αποδεκτό ευρύτερα ότι αυτό καταληστεύει τον πολίτη με τον ίδιο τρόπο και η μεταξύ τους σχέση έχει καταντήσει σε απλή συναλλαγή πρωτοβάθμιας φύσης, όπως η συναλλαγή με τον μανάβη, τον μπακάλη και κάθε ιδιώτη. Τον κυρίαρχο ρόλο του κράτους υποκαθιστούν σιγά σιγά, με δειλά αλλά σταθερά βήματα οι κοινωνικές ομάδες και οι συλλογικότητες των πολιτών.
Φυσικά η κοινωνία προχωρά με βάση τα, κατά την ‘καστοριαδική’ λογική, δικά της ΄φαντασιακά’ μορφώματα, τα οποία είναι πάνω και πέρα από μένα και σένα αλλά ουδέποτε ανεξάρτητα από μένα και σένα. Και αυτό πρέπει να είναι το βαθύτερο νόημα (πρόταγμα) της περσινής εξέγερσης. Όχι βέβαια να βγούμε στους δρόμους και να εκτονωθούμε σπάζοντας βιτρίνες…. εκφυλίζοντας την υπόθεση σε μουσειακό είδος, κάτι σαν το Πολυτεχνείο. Άλλωστε, πάλι ο Καστοριάδης λέει : “…αυτό, (το ξέσπασμα), βολεύει μια χαρά το καθεστώς και… βοηθάει τον κόσμο της αντίδρασης να επιβιώνει μεταβαλλόμενος και προσαρμοζόμενος…”. Αλλά να προσπαθήσουμε να ελέγξουμε και να κατευθύνουμε, προς όφελος της κοινωνίας και δικό μας, αυτό το ‘κοινωνικό φαντασιακο’ που σήμερα αλλάζει σιγα σιγα, είτε το θέλουμε είτε όχι, θέτοντας ο καθένας με τον τρόπο της ζωής του τα ερωτήματα για την προσωπική του συμβολή σε αυτή την ιστορική αναγκαιότητα. Είναι καιρός να κλείσουμε την τηλεόραση, να συγκεντρωθούμε, να σκεφτούμε, να συζητήσουμε και να αποφασίσουμε τι θέλουμε.. Οι καιροί μας προσπερνούν.---

ΚΩΣΤΑΣ ΚΙΤΣΟΣ
http://tzibis.blogspot.com/

ΜΙΑ ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΗ ΕΠΙΣΤΟΛΗ

Τέλειωσαν και οι εκλογές καιρός να γυρίσουμε στα επικοινωνιακά μας !....


Λίγα λεπτά μετά την ανακοίνωση των επίσημων αποτελεσμάτων από το Υπουργείο Εσωτερικών, ένας σκοτεινός τύπος πλησίασε το επιτελείο του Γιώργου Παπανδρέου. Ψιθύρισε δυο λόγια στο αυτί του Ραγκούση, κι αυτός τον άφησε να περάσει. Κρατώντας ένα φάκελο, πλησίασε το νέο πρωθυπουργό της Ελλάδας. «Κύριε Πρόεδρε», του είπε, «αυτό είναι για εσάς». Ο Παπανδρέου πήρε το φάκελο χαμογελαστός («το πρώτο μου ρουσφέτι!», σκέφτηκε), χωρίς να φαντάζεται το περιεχόμενό του. Ήταν μια επιστολή. Μια επιστολή που κάθε πρωθυπουργός λαμβάνει, λίγα λεπτά μετά την εκλογή του. Να τι έγραφε:

«Αγαπητέ κύριε Πρωθυπουργέ

Είμαι ο Ελληνικός Λαός, που πριν από λίγο σας εξέλεξα πρωθυπουργό.
Γνωριζόμαστε, δεν ξέρω αν με θυμάστε. Θα γνωριστούμε πολύ καλύτερα
στη συνέχεια. Ξέρω ότι περιμένατε πολλά χρόνια για να φτάσετε σ’
αυτό το σημείο, και νιώθετε τώρα έτοιμος να κυβερνήσετε και να
αλλάξετε το σκηνικό και να σώσετε στην Ελλάδα. Σας γράφω αυτή την
επιστολή για να σας εξηγήσω λίγο πώς έχουν τα πράγματα.
Δεν θα αλλάξετε τίποτα απολύτως.
Θα τα αφήσετε όλα ως έχουν.

Είστε, ασφαλώς, ενήμερος για το ότι δουλεύετε για μένα. Είστε ο
υπηρέτης μου, τροπον τινά. My bitch. Αν κοιτάξετε ιστορικά τις
κυβερνήσεις μετά τη μεταπολίτευση, όλες τους ήταν my bitches. Πέρα
από κάποιες κραυγαλέες εξαιρέσεις (η είσοδος στην ΕΟΚ και στο ευρώ,
ας πούμε), κατά τις οποίες οι bitches έκαναν του κεφαλιού τους, τα
πράγματα έγιναν πάντα όπως τα ήθελα.

Πρέπει να καταλάβετε, και θα είμαι ξεκάθαρος σ’ αυτό, ότι δεν με
απασχολεί το μέλλον της «χώρας» ή της «οικονομίας». Δεν με
ενδιαφέρουν τα μακροικονομικά δεδομένα και τι λέει ο Αλμούνιας. Στα
παπάρια μου ο Αλμούνιας. Εγώ, ως Λαός, ψηφίζω αποκλειστικά με βάση
το βραχυπρόθεσμο συμφέρον μου. Να βάλω την κόρη στο δημόσιο, να πάρω
το Καγιέν, βενζίνα για το Καγιέν, εξοχικό και φουσκωτό, κι ας έχει
δημόσιο χρέος, κι ας υπάρχει διαφθορά μεγαλύτερη απ’ του Τζιμπουτί.
Τι με νοιάζει εμένα; Δεν θέλω να ακούω για «δύσκολες επιλογές». Θέλω
«Τσοβόλα δως τα όλα». Έτσι είμαι φτιαγμένος.

Και μάλιστα, ψηφίζω με βάση το συμφέρον του κάθε μέλους μου
ξεχωριστά. Γιατί μπορεί να σας γράφω ως Λαός, αλλά μην κάνετε το
λάθος να με θεωρήσετε ως κάτι ενιαίο. Δεν είμαι. Είμαι 10
εκατομμύρια κακομαθημένα ημιμαθή παιδάκια που είναι πεπεισμένα από
τη μαμά τους ότι είναι τα καλύτερα και τα εξυπνότερα στον κόσμο.
Στην πρώτη στραβή οι μισοί θα φύγουν στο εξωτερικό, και οι μισοί των
άλλων μισών θα γίνουν δοσίλογοι των Τούρκων/Γερμανών/Εξωγήινων
καταχτητών. Είμαι ένα ετερόκλητο μείγμα από δειλούς και φωνακλάδες
ξερόλες. Και ως τέτοιο, είμαι πανίσχυρο.
Είμαι πανίσχυρος.
Είσαι υπό τον πλήρη μου έλεγχο. Γι’ αυτό θα κάνεις ό,τι σου λέω, or
else….
Τις επόμενες ημέρες θα σε αφήσω να βολευτείς στο ωραίο το μέγαρο που
σου ‘χω, να διαλέξεις τους ανθρώπους σου, να κάνεις τα κουμάντα σου.
Δεν θα σε ενοχλήσω απευθείας, αλλά πολύ σύντομα θα αρχίσω να
επικοινωνώ με ανθρώπους στο κόμμα σου πολύ του χεριού μου, και θα
αρχίσω να τους ζητάω χάρες. Πολλές χάρες. Εκατομμύρια χάρες. Από
προτεραιότητα για νεφρό μέχρι μετάταξη για φαντάρους, κι από
διορισμό στο Υπουργείο Πράσινης Ανάπτυξης μέχρι μεταγραφή από
πανεπιστήμιο της Βουλγαρίας. Και οι χάρες θα μου γίνουν. Όπως
γίνονταν πάντα. Ευτυχώς το κόμμα σου έχει πολλούς τέτοιους
ανθρώπους, ένα μηχανισμό ολόκληρο που λειτουργούσε για δεκαετίες.
Εσύ δεν έχεις να ανησυχείς για τίποτα. Κάνε το τζόγκινγκ σου,
συνάντησε τους ξένους ηγέτες, τρίμαρε το μουστάκι, και μίλα για
μεγαλεπήβολους στόχους και για Ίντερνετ. Εφόσον οι άνθρωποί σου
κάνουν τις χάρες που πρέπει, μια χαρά θα τα πάμε.
Και μην ξεχνάς: Ο λόγος που σου δίνω σχεδόν απόλυτη εξουσία πάνω στα
θέματα του κράτους, με την υποχρεωτική αυτοδυναμία κτλ, είναι ότι
βαριέμαι να ασχοληθώ. Μην παίρνουν τα μυαλά σου αέρα.
I own you.

Θα τα λέμε

Φιλάκια

Ελληνικός Λαός».....

ΑΙΘΕΡΟΒΑΜΟΝΕΣ ΣΟΣΙΑΛΙΣΤΕΣ

Εκείνοι που, κυρίως από τον χώρο της κεντροαριστεράς, αιθεροβατούν και νομίζουν οτι όταν έρθει ο ‘Γιωργάκης’ και το ΠΑΣΟΚ στην εξουσία θ’αλλάξουν τα πράγματα προς το καλύτερο, θα σταματήσουν να κυριαρχούν τα ‘γαλάζια παιδιά’ και τα ‘golden boys’, η διαφθορά και η ασυδοσία και όλα θα πάρουν τον δρόμο τους με δικαιοσύνη και λα’ι’κή συναίνεση κάτω από τον ‘σοσιαλιστικό’ πασόκικο μανδύα, καλά θα κάνουν να προσγειωθούν γιατί κινδυνεύουν αν χαρακτηριστούν από αφελείς μέχρι εντελώς ανόητοι…Ας ρίξουν μια ματιά στην διοίκηση του Δήμου Καλαμαριάς (δεκαετίες πασόκικος Δήμος και άντρο του Πασοκ), όπου η αξιοκρατία εχει εξοριστεί εδώ και χρόνια και η ρουσφετολογία δίνει και παίρνει από τα πιο απλά θέματα μέχρι τα πιο πολύπλοκα. Και δεν είναι μόνο τα κομματικά κριτήρια που κρίθηκε η επιλογή των εργαζομένων στην ΔΑΕΚ που παραμένουν στον Δήμο, (ενώ οι υπόλοιποι να πάνε να πνιγούν….και μιλάμε για ανθρώπους με ανάγκες χειροπιαστές που χάνουν την δουλειά τους και μένουν έτσι απλά και ‘σοσιαλιστικά’ στον δρόμο…). Αλλα και μέσα στις σχέσεις των μονίμων εργαζομένων στον Δήμο, που προωθούνται και επιβιώνουν πάντα οι έχοντες κομματική ταυτότητα ενώ οι άλλοι, τραβούν τα πάνδεινα, (μιας και δεν μπορούν να τους απολύσουν) από κλήσεις σε απολογία για το παραμικρό μέχρι δυσμενείς μεταθέσεις και μετατάξεις για ασήμαντη αφορμή. Η ίση μεταχείριση των υπαλλήλων που διατυμπανίζεται στον δημοσιουπαλληλικό κώδικα πάει περίπατο και δεν ισχύει ούτε καν σαν πρόσχημα… Αλλοι τρώνε παρατηρήσεις γιατί άργησαν λίγα λεπτά το πρω’ι’ και άλλοι πηγαίνουν ό,τι ώρα θέλουν, δουλεύουν όσο θέλουν και φεύγουν ό,τι ώρα γουστάρουν χωρίς κανένας να τους ενοχλήσει για τίποτα….Το παραμικρό δίκαιο και νόμιμο αίτημα για να το πραγματώσεις πρέπει να συνοδεύεται από παρασκηνιακή ρουσφετολογία. Και όταν κάνεις το λάθος να χρησιμοποιήσεις τους νόμους, που και οι ίδιοι εφαρμόζουν, για να διαμαρτυρηθείς, είσαι καταδικασμένος στο ‘πυρ το εξώτερον’…. Αν αυτός είναι ο κόσμος που ευαγγελίζεστε φίλοι του ΠΑΣΟΚ, όταν πάρετε την εξουσία τότε νομίζω ότι τα πράγματα στη χώρα θα αλλάξουν μάλλον προς το χειρότερο και όχι προς το καλύτερο. Οι δεξιοί τουλάχιστον κρατάνε τους τύπους και τα προσχήματα… Εσείς τα έχετε ισοπεδώσει όλα….Οχι δεν θέλω η χώρα αυτή να γίνει ένα καθεστώς ανελευθερίας και ρουσφετολογίας, όπως ο Δήμος Καλαμαριάς με την τωρινή του διοίκηση…. Να πάτε πίσω από εκεί που ήρθατε (στο 20% περίπου….).--

Tzibis