Προσέχουμε για να έχουμε...

Πηγή: http://chameleontas09.blogspot.com/

Τα λόγια που δεν ακούστηκαν

Τελικά, ποιος κατάλαβε τι είναι οι Οικολόγοι Πράσινοι;

• Οπορτουνιστές περιβαλλοντιστές; Που έχουν σηκώσει το λάβαρο του οικολογικού λόγου και κρύβουν προσωπικές μωροφιλοδοξίες;
• Αντεθνικοί πράκτορες, που είναι έτοιμοι να δώσουν ανερυθρίαστα την Μακεδονία, το Αιγαίο και την Κύπρο στους Τούρκους;
• Δουλικά του οικολογικού κατεστημένου, που σχηματίστηκε στην Ευρώπη, ως άλλοθι του καπιταλιστικού συστήματος;
• Πολιτικάντηδες του γλυκού νερού, βερμπαλιστές κι επαναστάτες του καναπέ, που απουσίασαν από τους κοινωνικούς αγώνες;
• Κουκουλωμένοι φιλοπασόκοι, που θέλουν να διαλύσουν τη δεξιά;
• Ένας συρφετός ιδεών, χωρίς βάθος και συνοχή;

"Αυτό που κάνει την έρημο όμορφη, είναι ότι κάπου, πιο πέρα, κρύβει ένα πηγάδι, μια όαση».

Αυτά τα συμβολικά λόγια του Μικρού Πρίγκιπα, μπορούν να δικαιολογήσουν όλες τις κακοήθειες και τους φόβους, των αντιπάλων και των αναποφάσιστων ψηφοφόρων, των Οικολόγων Πράσινων;
Σ’ όλη αυτή την προεκλογική περίοδο, ακούστηκαν και γράφτηκαν απίστευτα πράγματα. Από προσωπικές επιθέσεις, από προβοκάτσιες, από αλήθειες και διαστρεβλώσεις γεγονότων, μέχρι κατηγορίες εξ αντανακλάσεως. Όπως λ.χ. για τον περιβόητο «οικολόγο-εναλλακτικό» Φίσερ και τους βομβαρδισμούς στην Γιουγκοσλαβία. Λες κι οι οικολόγοι ήταν πιλότοι στις πολεμικές αποστολές και πρέπει ν’ απολογηθούν τώρα για τις τύψεις τους. Λες και το παγκόσμιο αριστερό κίνημα, στην πορεία της ύπαρξής του, πρώτη φορά αντιμετώπισε τέτοια κακοήθη συμβάντα. Λες και δεν έχουμε διδαχθεί από πολιτικές προδοσίες, του τύπου Βολιβία λ.χ. που το εκεί Κομουνιστικό Κόμμα και η Σοβιετική Ένωση, κατηγόρησαν την αντάρτικη δράση του Τσε, ότι κινείται αυτοβούλως, για προσωπικούς λόγους. Λες και δεν περάσαμε στη χώρα μας, το δράμα του Άρη Βελουχιώτη, που χαντακώθηκε από την άδικη καταδίκη του, από το κόμμα που υπηρέτησε. Λες και οι φίλοι του πάλαι ποτέ ΚΚ Εσωτερικού, που τώρα κατοικοεδρεύουν στον ΣΥΡΙΖΑ, δεν τα είχαν βρει με τον Τσαουσέσκου, που τους τάιζε το κόμμα.

Για όλους εσάς λοιπόν φίλοι, που βλέπετε στο πρόσωπο του καθ’ ενός από τους Οικολόγους Πράσινους, τον μέγα αποστάτη, τον μέγα προδότη του έθνους, τον νερόβραστο ακτιβιστή, δεν κατέχω τα μαγικά μαντζούνια για να μειώσω την οργή σας,. Το μόνο που απλά και κατανοητά παραθέτω, ως αρχή και συνέχεια μιας συζήτησης, είναι η λέξη: Πολιτική και προσωπική αξιοπρέπεια.
Σε πολλά, μπορεί να έχετε δίκιο. Σε άλλα, ίσως αδικείτε κάποιους. Σε μερικά γεγονότα, οι πρωταγωνιστές δεν ευνοήθηκαν από τις συμπτώσεις. Δεν επιδιώκω να καμουφλάρω, να δικαιολογήσω (και να δώσω, δια της πλαγίας), τόπο στην οργή σας…
Κατανοώ, ότι οι προσωπικές εικόνες, τα δικά μας και δικά σας «χαστούκια» (όσο κι αν ντρεπόμαστε να τα επικαλούμαστε), έχουν μεγάλο βάρος, στον τρόπο που διαμορφώνουμε μια άποψη.

Η αντιπάθεια και η λατρεία, φτιάχνουν το κεφαλόσκαλο, για να πατήσει η αποκλειστική μας αντίληψη, για τα γεγονότα… Από ‘κεί και πέρα όμως, έρχεται η σκέψη… Αφήστε την ώριμη περισυλλογή, να μαζέψει τα εκρηκτικά μας συναισθήματα. Να μας δώσει ο χρόνος, την πατίνα του, για να βγει η καλαίσθητη, η μεστή, ολιστική αντίληψής μας…
Γι’ αυτό λοιπόν, ταλαιπωρημένοι φίλοι, οι Οικολόγοι Πράσινοι, δεν είναι μόνο όσα εσείς, αρνητικά ή σκιώδη βλέπετε. Είναι και τ’ άλλα, που θέλουν χρόνο, μα προπαντός διάθεση, να τα δεχθείτε ότι μπορεί να μας έρθουν. Μπορεί ν’ ανατείλουν, ένα νέο τρόπο πολιτικής και καθημερινής αντίληψης, που προσωρινά είναι θολός, παγιδευμένος και περίπλοκος.
Για γυρίστε στις πίσω σελίδες της ιστορίας και συλλογιστείτε;
Πόσα και πόσα συνέβησαν στο σοσιαλιστικό, το κομουνιστικό, το αναρχικό κίνημα, πόσοι άνθρωποι και χρόνια θυσιάστηκαν, για να μπορούμε εμείς, να κρίνουμε σήμερα., μ’ ευκολία και εκ του ασφαλούς, εκείνων τις πράξεις;
Πόσος κόπος και τι διασυρμούς υπέστησαν άνθρωποι και ιδέες, μέχρι να γίνουν αποδεχτές στην κοινωνία;

Πόσοι καλλιτέχνες, λογοτέχνες, πνευματικά πρωτοπόροι, πέθαναν στην αφάνεια και στην διαπόμπευση, μέχρι να γίνει κομμάτι της ζωής μας, το έργο τους;
Οι μεμψιμοιρίες και οι ενστάσεις, λογικό είναι να υπάρχουν. Όμως πίσω απ’ όλα αυτά, υπάρχουν οι ελπίδες κι όλοι εμείς, που έχουμε τη διάθεση, να δούμε τους οικολόγους και το οικολογικό κίνημα, πέρα από τους όποιους «Τρεμόπουλους».
Θέλω να ενσωματωθώ με όλους εκείνους:

• Που κουράστηκαν να βλέπουν το προσωπικό αδιέξοδο και δεν θέλουν ν’ απέχουν, από αυτό που ονειρεύονται.
• Που ζητούν να ριζώσει στον τόπο μας ένας εναλλακτικός τρόπος ζωής και σκέψης, για ν’ ανταμώσουμε το μέλλον, με ποιοτικότερα χαρακτηριστικά.
• Που προσδοκούν, το οικολογικό κριτήριο, να γίνει η βασική αρχή στο κοινωνικό προβληματισμό μας.
• Που επιθυμούν, να φτάσουμε κάποτε στην κοινωνική ωριμότητα, στο Ευ Ζην, για να μην έχουμε ανάγκη τους οικολόγους.
Ας ευχηθούμε λοιπόν: Ναι, αυτό που μας ένωσε, ήταν πολύ ισχυρότερο απ’ εκείνο που μας διαφοροποίησε, όχι ως προς τον στόχο, αλλά στο τρόπο, που θέλαμε να φτάσουμε, στο ποθητό αποτέλεσμα.
Γι’ αυτό και βρίσκομαι μέσα στον χώρο των Οικολόγων Πράσινων. Γιατί πιστεύω στις βασικές απόψεις, αυτής της φιλοσοφίας, αυτής συλλογιστικής, που καθορίζεται:

ως Ποιότητα ζωής για όλους.

• Κανένα κόμμα δεν σνομπάρω.
• Κανένα, δεν υποτιμώ για τις απόψεις του.
• Σε κανένα δεν υποτάσσουμε, γιατί έτσι ορίζει η κομματική πειθαρχία.
• Σε κανένα όμως, δεν θ’ αφήσω να μου κόψει την οραματική μου θέα, στο αύριο που προσδοκώ.
Αφήστε λοιπόν τον χρόνο, να δείξει τις προθέσεις του, στο νέο μόρφωμα των Οικολόγων Πρασίνων. Όλοι, μα όλοι, συνταιριαστά και διαμαρτυρόμενοι, χωράμε στο κοινό ταξίδι…
• Οι βαρύγδουποι αντιστασιακοί τίτλοι ξεφτίζουν.
• Οι αυθεντικοί πρωτοπόροι, παραμερίζουν τους εγωκεντρισμούς.

«Μπορείς να κάνεις πιο πέρα, γιατί μου κρύβεις τον ήλιο»;

Μ’ αυτά τα συμβολικά λόγια, ο εναλλακτικός Διογένης, υποδέχθηκε τον άτρωτο, τον ισχυρό Αλέξανδρο, όταν ο μέγας στρατηλάτης, αλαζονικά πίστεψε:
Σε μένα τον «πολύφημο» αυτός είναι «κανένας». Και ο νοών νοείτο…

Μιχάλης Μιχελής

Υστερόγραφο: Τα λόγια είναι περιττά…

Η δημοσκοπική εκτίναξη των Οικολόγων Πράσινων

Πού οφείλεται, τι συνέπειες θα έχει

Η Οικολογική Επιθεώρηση στηρίζει κριτικά τους Οικολόγους Πράσινους, από τη στιγμή της ίδρυσής τους. Η θέση μας παραμένει διαχρονικά σταθερή: ψηφίζουμε τους Οικολόγους Πράσινους, αλλά δεν καθόμαστε με σταυρωμένα χέρια, περιμένοντας από άλλους να μας σώσουν. Ας γίνουμε μέλη του πράσινου κόμματος, ας δραστηριοποιηθούμε σε κινήσεις πολιτών και σε μη κυβερνητικές οργανώσεις, ας γίνουμε ενεργοί πολίτες!

Εκπληκτική άνοδο των Οικολόγων Πράσινων δείχνουν τον τελευταίο καιρό οι δημοσκοπήσεις. Θα μπορέσουν άραγε να ανταποκριθούν στις προσδοκίες των πολιτών;

Πριν ένα χρόνο ζήσαμε την εντυπωσιακή άνοδο του ΣΥΡΙΖΑ, που οι δημοσκοπήσεις τον ανέβαζαν στο 18%! Από τότε, μεσολάβησε η τυφλή εξέγερση του Δεκέμβρη και η οικονομική κρίση. Ο ΣΥΡΙΖΑ αναγκάστηκε να πάρει θέση σε δύσκολα ζητήματα, με αποτέλεσμα το ποσοστό του να σταθεροποιηθεί σε πιο "λογικά" επίπεδα.

Τώρα φαίνεται πως ζούμε, σε μικρότερο βαθμό, το ίδιο φαινόμενο με τους Οικολόγους Πράσινους. Οι δημοσκοπήσεις τους εμφανίζουν με ποσοστά που φτάνουν έως και το 6%, ξεκινώντας από 1,05% στις βουλευτικές εκλογές του 2007!

Είναι φανερό ότι οι Οικολόγοι Πράσινοι συγκεντρώνουν πλέον μεγάλο μέρος όσων με την ψήφο τους θέλουν να διαμαρτυρηθούν για την κατάντια του πολιτικού μας συστήματος. Η ψήφος διαμαρτυρίας πάντως δεν αρκεί να δικαιολογήσει γιατί ο κόσμος επιλέγει τους Οικολόγους Πράσινους και όχι, για παράδειγμα, το κόμμα των Μάνου - Μπουτάρη ή κάποιο από τα πολλά μικρότερα. Είναι προφανές ότι οι πολίτες αυτοί δεν θέλουν απλώς να διαμαρτυρηθούν με την ψήφο τους, αλλά επίσης να προτείνουν κάτι θετικό. Θέλουν νέα πρόσωπα εκτός πολιτικού συστήματος, θέλουν ριζοσπαστικές αλλά ρεαλιστικές αλλαγές, θέλουν πολιτισμένη στάση και όχι επαναστατικές ρητορείες, θέλουν πράσινη οικονομία, στροφή προς την ποιότητα, ανάδειξη της φυσικής και πολιτιστικής μας κληρονομιάς. Θέλουν επίσης περισσότερη δημοκρατία, κοινωνικό κράτος, αποκέντρωση, διαφάνεια και ισονομία.

Όσοι υποστήριξαν τους Οικολόγους Πράσινους δείχνουν πάντως να δικαιώνονται από τις μέχρι στιγμής εξελίξεις. Όλα τα κόμματα τρέχουν τώρα να φτιάξουν τμήματα "οικολογίας και περιβάλλοντος", ο κ. Παπανδρέου ανακάλυψε έξαφνα την "πράσινη οικονομία", ακόμη και ο κ. Σουφλιάς λέει τώρα πως θα ιδρύσει Υπουργείο Περιβάλλοντος (μελλοντικά βέβαια!). Παράλληλα, ο χώρος της πολιτικής οικολογίας δείχνει να ξεκαθαρίζει και να εξαφανίζονται από εκεί οι διάφοροι αυτοδιόριστοι εκπρόσωποι των "οικολόγων".

Δικαιωμένοι πρέπει να νοιώθουν, για τους ίδιους λόγους, και τα στελέχη του οικολογικού κινήματος που ξεκίνησαν την προσπάθεια ίδρυσης του ελληνικού πράσινου κόμματος. Πόσο έτοιμοι όμως είναι οι ίδιοι οι Οικολόγοι Πράσινοι να ανταποκριθούν στον ξαφνικό εναγκαλισμό του εκλογικού σώματος; Τι συνέπειες θα έχει η υποθετική, αλλά πολύ πιθανή, άνετη είσοδός τους στην Ευρωβουλή;

Η είσοδος των Οικολόγων Πράσινων στην κεντρική πολιτική σκηνή θα έχει πολλές θετικές συνέπειες. Κανείς πολιτικός δεν θα τολμά πλέον να υποτιμά τα περιβαλλοντικά θέματα, ως ήσσονος σημασίας. Τα κινήματα πολιτών και οι μη κυβερνητικές οργανώσεις θα αποκτήσουν δυνατότερη φωνή. Οι Πράσινοι θα αποκτήσουν τη στοιχειώδη οικονομική άνεση και την πρόσβαση στα ΜΜΕ που χρειάζονται για να λειτουργήσουν αποτελεσματικά ως κόμμα και για να διαδώσουν ευρύτερα τις ιδέες τους. Το περιβάλλον της Ελλάδας θα βρει συνήγορο στην Ευρωβουλή.

Μια άλλη θετική εξέλιξη, από την αύξηση της επιρροής των Οικολόγων Πράσινων, είναι να επιταχυνθεί η εσωτερική διεργασία για τη δημοκρατική ολοκλήρωση του κόμματος. Αρχικά, το κόμμα των Οικολόγων Πράσινων ξεκίνησε ως μια εθελοντική συνένωση στελεχών, ομάδων και τάσεων του οικολογικού κινήματος. Στην πορεία έχουν αρχίσει να διαμορφώνονται και να λειτουργούν συλλογικές διαδικασίες και αμεσοδημοκρατικές δομές, αλλά αυτή η εξέλιξη είναι ακόμη ατελής. Επίσης, το κόμμα δεν έχει αποκτήσει ακόμη τα χαρακτηριστικά κινήματος με ευρεία λαϊκή βάση, κάτι που θα του έδινε άλλου επιπέδου δυνατότητες παρέμβασης. Επείγει λοιπόν η βελτίωση της οργάνωσης του κόμματος και η διεύρυνση της βάσης του, κάτι που μπορεί να επιτευχθεί με την είσοδο πολλών νέων μελών. Λάθος θα ήταν, αντίθετα, να θεωρηθεί επείγουσα προτεραιότητα η καλλιέργεια της δημοσιότητας και η ανάπτυξη στενών σχέσεων με τα ΜΜΕ.

Υπάρχουν βεβαίως και πιθανές παρενέργειες. Ένα παράδειγμα: το περιβάλλον είναι ευρεία έννοια (όπως και ο σοσιαλισμός, παλαιότερα) και ο καθένας το εννοεί όπως θέλει. Όταν οι Πράσινοι βγουν στην κεντρική σκηνή και αρχίσουν οι θέσεις τους για κάθε ζήτημα να γίνονται ευρύτερα γνωστές, είναι προφανές ότι σε κάποιους θα αρέσουν και σε κάποιους όχι. Αυτό, βέβαια, μπορεί να περιορίσει κάπως την εκλογική τους δύναμη. Από την άλλη, αυτό είναι αναγκαίο να γίνει. Οι Οικολόγοι Πράσινοι δεν είναι, ούτε πρέπει να γίνουν, πολυσυλλεκτικό κόμμα "σούπα". Το ακριβώς αντίθετο συμβαίνει, έχουν σαφείς και συγκεκριμένες θέσεις για τα περισσότερα πολιτικά ζητήματα.

Εν κατακλείδι, εμείς στηρίζουμε με το χέρι στην καρδιά τους Οικολόγους Πράσινους και σας καλούμε να κάνετε το ίδιο. Μην ξεχνάτε όμως ποτέ πως η πολιτική στην πράξη είναι λιγότερο εφαρμογή ιδεών και περισσότερο παιχνίδι ισορροπιών. Εάν ψηφίσουμε τώρα και ύστερα κοιτάξουμε τις δουλειές μας, αφήνοντας τους εκπροσώπους μας να βγάλουν μόνοι τους το φίδι από την τρύπα, ακόμη και αν ήταν ιδανικά άτομα, αργά ή γρήγορα θα τους δούμε να εξουδετερώνονται από τις πιέσεις των διαφόρων συμφερόντων. Μόνο η παράλληλη ενεργός συμμετοχή και υποστήριξη των πολιτών θα εξασφαλίσει πιθανότητες ώστε το όραμα να έχει επιτυχία.

Λεωνίδας Μανιάτης

Μάιος 2009

Πηγή: Οικολογική Επιθεώρηση